Nöbetçi Eczaneler
“Yerelden Evrensele Uzanan Bir Hafıza Köprüsü”
Epik Sanat Tiyatrosu, bu yılki kutlamayı bir seremoni olmaktan çıkarıp yerel tiyatroların hayati önemini hatırlatan bir platforma dönüştürdü. 2005 yılından bu yana Hatay’ın sokaklarında, mahallelerinde ve kalbinde sanatın izini süren topluluk, tiyatronun asıl gücünün büyük metropol binalarında değil, halkın yaşanmışlıklarında gizli olduğunu vurguluyor.
Genel Sanat Yönetmeni Gökhan Altunöz, tiyatroyu “kentin hafızası” olarak nitelendirerek; acıyı, neşeyi ve umudu yerelden beslenerek çoğaltmanın gururunu şu sözlerle özetliyor: “Tiyatro yerelden başlar; küçük şehirlerden büyük şehirlere akan o devasa kültürel nehrin asıl kaynağıdır.”
“20 Yıllık Bir Sanat İşçisi: Gökhan Altunöz”
Bildirinin mimarı Altunöz, doğup büyüdüğü Defne topraklarında sanatı yeşertmeye devam eden çok yönlü bir isim. Edebi derinliğini akademik uzmanlıklarıyla birleştiren Altunöz; yazdığı 15 tam metin, 200’e yakın kısa oyun ve usta müzisyenliğiyle toplumsal meselelere ayna tutuyor. Nâzım Hikmet’in mirasından “Adı Kadın” gibi sarsıcı özgün metinlere kadar her eserinde tek bir pusulası var: İnsanı insana, insanla, insanca anlatmak.
“Şiddetin Dilini Tiyatro Susturur”
2026 bildirisinde “şiddetsiz bir dünya” vurgusu ön plana çıkıyor. Altunöz, tiyatro eğitimiyle yoğrulan bir insanın “yumruğunu değil, sesini yükselteceğini” belirterek, sahnenin sunduğu empati gücünün toplumsal barış için anahtar olduğunu savunuyor:
Empati: Sahnenin görünmeyen dekorudur.
Adalet: Sahneyi paylaşmanın temelidir.
Umut: Perde her açıldığında alınan nefestir.
27 MART DÜNYA TİYATRO GÜNÜ EPİK SANAT TİYATROSU 2026 TİYATRO BİLDİRİSİ
Sahne karardığında dünya susar. Bir ışık yanar. Ve insan, kendine doğru yürümeye başlar. Bazen o karanlık, uzaktan gelen bir siren sesi gibidir. Yarım kalmış oyunların, içine gömülmüş çığlıkların yankısıdır. Sahne, o sesi duyulur kılmak için vardır.
Biz biliyoruz: Tiyatro ile büyüyen insan, yumruğunu değil sesini kaldırır. Çünkü sahnede öğrenir; bağırmanın değil anlatmanın güçlü olduğunu. Kendi hikâyesini kurabilen biri, hiçbir karanlıkta tamamen susmaz. Tiyatro, kalbin prova yaptığı yerdir. Bir başkasının ayakkabısını giyip yürümeyi, bir yabancının gözünden ağlamayı, bir düşmanın kalbinde atmayı öğretir. Görünmeyeni fark etmeyi, duyulmayanı işitmeyi… Empati, sahnenin görünmeyen dekorudur. O dekor kurulduğunda şiddet barınamaz. Çünkü bir başkasının acısını hisseden el, incitmeye cesaret edemez.
Sahne bir aynadır. İnsan orada kendini çoğalmış görür. Kötülüğünü de, iyiliğini de. Bazen o aynada, kırılmış bir hayat, yarım bırakılmış bir hikâye bakar bize. Ve her temsil, içimizdeki karanlığa tutulmuş bir ışıktır.
Tiyatro disiplinin şiiridir. Bir repliği beklemek sabrı öğretir. Bir bakışta kalabilmek güveni. Bir sahneyi paylaşmak adaleti. Orada her temas rızayla doğar. Her adım sınır bilir. Her söz sorumluluk taşır. Hiçbir ses bastırılmaz. Hiçbir varlık yok sayılmaz.
Tiyatro ile yoğrulan insan, bedenin ve sınırların değerini öğrenir. Kimsenin alanına hoyratça girmez. Kimsenin hakkını gölgelemez. Çünkü sahnede biliriz: Bir kişinin ışığı diğerinin karanlığı değildir. Işık bölündükçe çoğalır. Ve hiçbir ışık, bir başkasını söndürerek var olmaz.
Biz diyoruz ki: Perde her açıldığında umut nefes alır. Bir insan sahneye çıktığında dünya biraz daha iyileşir. Bir toplum tiyatroyla konuştuğunda, şiddet dilini kaybeder. Silahlar susar demiyoruz, ama insan konuşmayı öğrenir. Ve konuşan insan, yıkmak yerine kurmayı seçer.
Tiyatro oyun değildir yalnızca. Tiyatro, insan olmanın sonsuz provasıdır. Ve biz, her temsilde dünyayı yeniden kurmaya devam ederiz.
Gökhan ALTUNÖZ
Epik Sanat Tiyatrosu Genel Sanat Yönetmeni
