Nöbetçi Eczaneler
Boğazımdaki düğümleri
sökebilecek bir ilacın var mı bayım,
ama lütfen reçete yazma;
bu memlekette
kağıtlar iyileşiyor,
insanlar değil.
Çağın vebası nefret diyorsun,
ben adına “alışkanlık” derdim.
Her gün biraz daha kanıksadık
birbirimizin ölüsünü.
Artık siren sesi bile
vicdanı uyandırmıyor.
Bak bana bayım,
bak işte gözlerimin içine.
Orada yıkılmış bir meydan var,
üstünden geçip
“normalleşme” diyorlar.
Ben bir birey olarak değil,
toplu bir yenilgi olarak yaşıyorum.
Kimliklerim var ama yüzüm yok,
sesim var ama yankım devlet dairesinde kayboluyor.
Bize umut sattılar bayım,
taksitle.
Öde öde bitmedi,
mutluluk hiç teslim edilmedi.
İtiraz ettik mi?
“Yanlış anlamışsınız” dediler.
Bir çocuğun büyümesi değil bu;
bu, erken yaşta
hayata atan bir korkunun hikâyesi.
Oyuncakları değil,
geleceği kırıldı bu ülkenin.
İnsanlar artık düşünmüyor bayım,
taraf tutuyor.
Hakikat gereksiz bir masraf,
adalet lüks tüketim.
Eğer bir fikrin yoksa bayım,
söyle.
Ama sakın bana sabrı anlatma.
Biz sabırdan bir ülke kurduk,
üzerine sadece
yorgunluk düştü.
Ve bil ki;
ben hâlâ konuşuyorsam
isyan ettiğimden değil,
henüz tamamen
alışamadığımdandır.
Süleyman ZORMAN
YORUMLAR