Nöbetçi Eczaneler
SAHA GERÇEKLİĞİ İLE BÜROKRASİNİN ÇATIŞMASI!..
Siyasetin nabzı Ankara’nın soğuk koridorlarında değil, Anadolu’nun tozlu sokaklarında ve bir çay ocağının yorgun sandalyelerinde atar. Hatay Milletvekilimiz Nermin Yıldırım Kara, esnaf ziyaretlerinde “bir dokun, bin ah işit” misali, toplumun en kılcal damarlarındaki tıkanıklığı yerinde müşahede ediyor. Şehrin her bir köşesinde yankılanan bu sitemler, sadece ekonomik bir darboğazın değil, aynı zamanda vatandaşın devlet mekanizması içindeki “görünmezliğinin” de bir feryadı niteliğinde.
“Sosyal Devletin İtibar Sınavı”
Esnafın, emeklinin ve depremzedenin dilinden dökülen her “ah”, aslında sosyal devlet ilkesinin sahadaki uygulama sınavıdır. Bir tarafta modernleşen dijital sistemler ve “her şey yolunda” diyen istatistikler övülürken, diğer tarafta en temel sağlık raporuna ulaşamayan, ilacını eczaneden alamayan veya en basit bürokratik engeli aşmak için çalmadık kapı bırakmayan bir halk gerçeği duruyor. Vatandaşın hak ettiği hizmeti bir “lütuf” gibi değil, bir “hak” olarak alması gereken sistem, maalesef hantal bir yapıya dönüşmüş durumda.
“Bürokrasinin Labirenti ve İnsan Onuru”
Saha ziyaretlerinde ortaya çıkan tablo net: Ömrünü bu ülkeye hizmetle geçirmiş bir emeklinin, yaşlılığında ilaç bulamama korkusuyla baş başa bırakılması ya da bir depremzedenin henüz konutuna kavuşmadan kira desteğinin kesilmesi, sadece teknik bir hata değildir. Bu durum, bürokrasinin insan odaklı değil, sadece kâğıt üzerindeki verilere odaklı çalıştığının kanıtıdır. Bireyin yıllarca prim ödeyerek veya ağır afetler yaşayarak hak kazandığı sosyal hakların, “sistem hatası” denilerek askıya alınması, toplumsal sözleşmemizi derinden sarsmaktadır.
“Vatandaşın Hakkı, Bürokratların İnsiyatifine Kalmamalı”
Siyasetçilerin sahada vatandaşla temas kurması, sorunların görünürlüğü açısından kıymetlidir. Ancak sokağın sesi bize şunu söylüyor: Vatandaş artık sadece dinlenilmek değil, çözümün bir parçası olmak istiyor. Bir tekerlekli sandalyeye ulaşmak ya da rutin bir sağlık raporunu onaylatmak için siyasi figürlerin aracılığına ihtiyaç duyulması, kurumsal işleyişin ne kadar zayıfladığının hüzünlü bir resmidir. İdeal bir sistemde, vatandaşın hakkı bir milletvekilinin telefonuna veya bir bürokratın inisiyatifine muhtaç kalmadan teslim edilmelidir.
“Bu Sitemler, Uyarı Fişeği Olmalıdır”
Hatay’ın sokaklarında yükselen bu sitemler, devlet mekanizması için bir uyarı fişeği olmalıdır. Bürokrasi, halkın hizmetine sunulan bir kolaylaştırıcı olmaktan çıkıp, hakkın önünde bir duvara dönüştüğünde, liyakat ve insan onuru odaklı bir reform kaçınılmaz hale gelir. Siyasetin asıl görevi, bu “ahları” dindirecek, kağıt üzerindeki hakları sokaktaki gerçeğe dönüştürecek sistemik dönüşümü gerçekleştirmektir.
YORUMLAR